Θά ῾ρθει μιὰ μέρα

Θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ δὲ θά ῾χουμε πιὰ τί νὰ ποῦμε
Θὰ καθόμαστε ἀπέναντι καὶ θὰ κοιταζόμαστε στὰ μάτια
Ἡ σιωπή μου θὰ λέει: Πόσο εἶσαι ὄμορφη, μὰ δὲ
βρίσκω ἄλλο τρόπο νὰ στὸ πῶ
Θὰ ταξιδέψουμε κάπου, ἔτσι ἀπὸ ἀνία ἢ γιὰ νὰ
ποῦμε πὼς κι ἐμεῖς ταξιδέψαμε.
Ὁ κόσμος ψάχνει σ᾿ ὅλη του τὴ ζωὴ νὰ βρεῖ τουλάχιστο
τὸν ἔρωτα, μὰ δὲν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνὰ πὼς ἡ ζωή μας εἶναι τόσο μικρὴ
ποὺ δὲν ἀξίζει κἂν νὰ τὴν ἀρχίσει κανείς.
Ἀπ᾿ τὴν Ἀθήνα θὰ πάω στὸ Μοντεβίδεο ἴσως καὶ
στὴ Σαγκάη, εἶναι κάτι κι αὐτὸ δὲ μπορεῖς
νὰ τὸ ἀμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε -θυμήσου- ἀτέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ἕνα βράδυ
-ξεχνῶ πάνω σὲ τί- κι εἶναι κρῖμα γιατὶ ἦταν τόσο
 μα τόσο ἐνδιαφέρον.
Μιὰ μέρα, ἂς ἤτανε, νὰ φύγω μακριά σου ἀλλὰ κι
ἐκεῖ θά ῾ρθεις καὶ θὰ μὲ ζητήσεις
Δὲ μπορεῖ, Θέ μου, νὰ φύγει κανεὶς μοναχός του.




                                                                                              Μανώλης Αναγνωστάκης

Ζούμε για να ονειρευόμαστε ή Ονειρευόμαστε για να ζούμε ?

Ζούμε μια άλλη ζωή
           ενα άλλο όνειρο..
Καλουπωθήκαμε σε ξένα θέλω και πιστεύω. Αγαπήσαμε αυτούς που συμβιβαστήκαμε. Κυνηγήσαμε ιδέες και ελπίδες που δεν σκεφτήκαμε αλλα που μας επιβλήθηκαν.

Όταν ξεχνάς τον εαυτό σου, σε ξεχνάει κι αυτός
                                                               και θυμάσαι ένα κρύο πρωινό που ήσουν παιδάκι και είχες όνειρα δικά σου.
Τι έχει σημασία τελικά?

Μάθαμε σ'αυτά που ζούμε και δεν προχώραμε. Μια ρουτίνα, μια ατέλειωτη μιζέρια και κάνεις δεν τον νιώθει. 

Γιατί τη διαφορά για να την νιώσουμε πρεπεί πρώτα να την δούμε! Και για να την δούμε πρέπει πρώτα να καταλάβουμε ότι υπάρχει .