10 πράγματα που αγαπώ

•       Αγαπώ τις παλιές φωτογραφίες. Το μικρό μεγεθός τους, το ασπρόμαυρο φόντο τους, το δέος που μου προκαλούν.

• Τη μυρωδιά των παλιών βιβλίων.

•   Το καλό Hollywood! Με τους πρώτους αστέρες του και τις ουσιώδη ταινίες του. (η φωτογραφία είναι σκήνη απο τη ταινία Νέα Υόρκη-Μαιάμι του 1934 με πρωταγωνιστές τον Κλαρκ Γκέιμπλ και την Κλοντέτ Κολμπέρ)

•  Αγαπώ αυτό το βιβλίο

•  Αγαπώ αυτό το τραγούδι

•  Kαι αυτό επίσης.

• Αγαπώ - ΥΠΕΡΑΓΑΠΩ καλύτερα - τους ελέφαντες. Ο ελέφαντας είναι το σύμβολο της δύναμης, της σοφίας και της σύνεσης.

•  Κλασσίκα και ως γνήσια ελληνίδα αγαπώ την Ακρόπολη. Το όνομα της, το χτισιμό της, η ιστορία της μου δημιουργεί ένα αίσθημα λατρείας για τους προγόνους μου. 

• Αγαπώ αυτή τη ταινία. Μάθημα ζωής! Ανεπιφύλακτα την προτείνω.

•  Τελευταίο και γραφικό, αγαπώ τους ανθρώπους. Τους ανθρώπους που πράττουν με το συναίσθημα και σκέφτονται με τη καρδιά, που δεν τους λείπει η λογική αλλά τη χρησιμοποιούν πρακτίκα. Που δεν φοβούνται να δεσμευτούν ούτε με τα λόγια ούτε με τις πράξεις τους. Που λένε ΝΑΙ και το εννοούν. Που βρίσκονται δίπλα σου ακόμη κι αν είναι χιλιόμετρα μακριά. Που γνωρίζουν ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή δεν αποκτιούνται με χρήματα αλλα με πάθος. Τους ανθρώπους που ονειρεύονται, ελπίζουν και χαμογελούν ακόμα κι αν όλα έχουν γκρεμιστεί γύρω τους. Σπάνιοι και ανεκτίμητοι άνθρωποι στην εποχή μας. Ναί, αυτούς τους ανθρώπους, πραγματικά τους αγαπώ.!

κάτι στοιχειωμένα παραμύθια

τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια...πολλές φορές νομίζουμε οτι είναι,αλλά όσο πιο εντονα το πιστέυουμε αυτο,τόσο περισσότερο πληγωνόμαστε οταν διαπιστώνουμε το αντιθετο....

Και αν υπαρχουν....κιαν καποια ειναι αληθινα?.....
δεν ξερω.....τοτε μαλλον αναζηταμε εκεινα με το ευτυχισμενο τελος που ακουγαμε μικροι....μηπως μεγαλωσαμε ομως....;

http://www.youtube.com/watch?v=FVvOsfT3Zy0&feature=related 

Can we have it all?

Σ'αυτές τις βαρετές στιγμές που κοιτάς επίμονα το ρολόι σου, που περιμένεις το λεωφορείο ή τον μπροστινό σου να τελειώσει στο ταμείο , αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι τελικά καταφέρνουν ποτέ να έχουν αυτά που ποθούν....
Με μια γρήγορη ματιά στη καθημερινότητα τη δική μου και πολλών ακόμη φίλων μου καταλήγω πως δύσκολα αποκτούμε τελικά αυτά που θέλουμε... Ίσως το σύμπαν όντως συνωμοτεί εναντίων μας ίσως δεν προσπαθούμε και όσο χρειάζεται αλλα,όχι σιγούρα όχι,δεν είμαστε ικανοποιημένοι απο τις ζωές μας..

Αρκούμαστε σε άτομα και καταστάσεις γιατί αυτά μας έτυχαν και φοβόμαστε να προσπαθήσουμε λίγο παραπάνω.Κάλλιο 5 και στο χέρι παρά 10 και καρτέρι σωστά?
Και όταν όντως χρειάζομαστε κάτι παραπάνω μένουμε με την ελπίδα και την προσμονή ?


Γιατί δεν προσπαθούμε να τα έχουμε όλα? Είναι οι ανάγκες μας τόσο εξεζητημένες ή η τόλμη μας περιορισμένη?