Γιάννης Ρίτσος - Ἡ σονάτα τοῦ σεληνόφωτος.



Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011

ευτυχισμένοι....μαζί?

Τί και ποίος είναι αυτός που πρέπει να καθορίζει την ευτυχία μας?
Ένας σύντροφος? Ένας φίλος?
Πέρναω ώρες και ώρες , μέρες και μέρες αναλογιζόμενη γιατί πρέπει να στηρίζω τις ελπίδες μου, την ευτυχία μου, τη ζωή  μου σ'έναν άλλο άνθρωπο. Έιναι σκληρό και φανερώνει έλλειψη αυτοεκτίμησης- εκεί κατέληξα.
Χρειαζόμαστε κάποιον δηλαδή να μας κάνει να ζούμε.? Κοιτώ το κινητό μου απελπισμένα για μια κλήση ή ένα μηνύμα απο αυτόν που όρισα καθοδηγητή της ζωής μου. Τσεκάρω το facebook μου κάθε μέρα για μια εκδήλωση συμπάθειας/αγάπης/ενδιαφέροντος από κάποιον απρόσωπο friend μου. Βγαίνω έξω και δεν κοιτάω να περάσω καλά, ντύνομαι στολιζόμαι και περιμένω απο φίλους και μη μια καλή κουβέντα.. Ανασφάλεια? Ναί νομίζω έτσι λέγεται και λίγο πολύ όλοι μας την περνάμε...
Ο άνθρωπος ως όν κοινωνικό δεν είναι φτιαγμένος για να μένει μόνος του, νιώθω όμως ότι πλέον όχι μόνο δεν είναι φτιαγμένος για να είναι μόνος αλλά είναι εξ ολοκλήρου φτιαγμένος για να είναι μονίμως μαζί με άλλους ώστε να μην νιώθει μόνος.


Αργά ή γρήγορα καταλαβαίνω ότι αυτό το παιχνίδι δεν μου δίνει ζωή. Αντίθετα μου την στερεί!
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)