Γιάννης Ρίτσος - Ἡ σονάτα τοῦ σεληνόφωτος.



Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2011

Όσα η αγάπη ονειρεύεται

Όνειρεύομαι γιατί τα Όνειρα είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας.

Αγαπώ γιατί η Αγάπη είναι τα πάντα και βρίσκεται στα πάντα.

 
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011

Σεπτέμβριος, ο μήνας των αναμνήσεων

Σεπτέμβριος 2011
Ο Σεπτέμβρης ήταν πάντα ένας δύσκολος μήνας. Τότε ήταν τα σχολέια τώρα είναι η εξεταστική. Καθέ Σεπτέμβρη πιάνω τον εαυτό μου να ονειροπολέι και να θυμάται όλα τα καλοκαίρια που έχει περάσει.
Μια φίλη συνήθιζε να μου έλεγε "πρέπει να κάνεις μια αυτοκριτική πάντα,κάθε χρόνο". Πραγματικά αν αυτό θεωρείται αυτοκριτική τοτε κάνω 15 χρόνια τωρα. ( So what? Είμαι καλύτερος άνθρωπος τωρα? )

Αυτό που μ'αρέσει στις αναμνήσεις καλές ή κακές είναι ότι σου φανερώνουν τη ζωή σου. Λαθός επιλογές, στιγμές με γέλιο, έρωτας, κλάμα, άγχος, ζωή, θάνατος. ΟΛΑ ΕΚΕΙ ! Ολα αυτά που σε απαρτίζουν. Δεν μ'αρέσουν οι άνθρωποι που λένε και ξαναλένε "θα ήθελα να ξεχάσω"  είναι λάθος πραγματικά.




We've all been sorry,
We've all been hurt,
But how we survive is what makes us who we are.


Μες στα παληά τα σώματά των τα φθαρμένα
κάθονται των γερόντων η ψυχές.
Τι θλιβερές που είναι η πτωχές
και πως βαρυούνται την ζωή την άθλια που τραβούνε.
Πώς τρέμουν μην την χάσουνε και πώς την αγαπούνε
η σαστισμένες κι αντιφατικές
ψυχές, που κάθονται -κωμικοτραγικές-
μες στα παληά των τα πετσιά τ' αφανισμένα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)