Γιάννης Ρίτσος - Ἡ σονάτα τοῦ σεληνόφωτος.



Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Πέμπτη 12 Ιουλίου 2012

It's an Omen

Κάποιες φορές ακούμε πράγματα για εμάς από τους φίλους ή την οικογένεια μας και το μόνο που σκεφτόμαστε είναι ότι υπερβάλλουν... "Δεν παίζει να ισχύει αυτό" συνήθιζα να λέω όταν άκουγα κάτι τόσο παράλογο για τον εαυτό μου.
Αυτό που δεν είχα καταλάβει για χρόνια - και ευτυχώς που το συνειδητοποίησα με αφορμή ένα γεγονώς -  είναι ότι οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν αποτελούν ένα είδος κριτών για μας,καλοπροαίρετων στη πλειοψηφία. Παρατηρούν την εικόνα μας,τις κινήσεις μας,τις αντιδράσεις της συμπεριφοράς μας και αξιολογούν το γενικό μας σύνολο.
Όταν εκφράζουν μια αρνητική αποψή,λοιπόν, καλό και σκόπιμο θα είναι να την επεξεργαζόμαστε προσεκτικά με το "είναι" μας γιατί είναι πολύ πιθανό να ισχύει στ'αλήθεια. Όλοι ξέρουμε τα όρια μας,τις πράξεις μας και τις αξιολογόυμε μόνοι μας θεωρώντας αν είναι καλές ή κακές. Και δεν δεχόμαστε διαφορετική άποψη από τη δική μας τις περισσότερες φορές.
Ένα σωστό σχόλιο από ένα αγαπημένο πρόσωπο για επίμαχο θέμα πάντα θα κάνει τη διαφορά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου