Όσα η αγάπη ονειρεύεται

Όνειρεύομαι γιατί τα Όνειρα είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας.

Αγαπώ γιατί η Αγάπη είναι τα πάντα και βρίσκεται στα πάντα.

 

Σεπτέμβριος, ο μήνας των αναμνήσεων

Σεπτέμβριος 2011
Ο Σεπτέμβρης ήταν πάντα ένας δύσκολος μήνας. Τότε ήταν τα σχολέια τώρα είναι η εξεταστική. Καθέ Σεπτέμβρη πιάνω τον εαυτό μου να ονειροπολέι και να θυμάται όλα τα καλοκαίρια που έχει περάσει.
Μια φίλη συνήθιζε να μου έλεγε "πρέπει να κάνεις μια αυτοκριτική πάντα,κάθε χρόνο". Πραγματικά αν αυτό θεωρείται αυτοκριτική τοτε κάνω 15 χρόνια τωρα. ( So what? Είμαι καλύτερος άνθρωπος τωρα? )

Αυτό που μ'αρέσει στις αναμνήσεις καλές ή κακές είναι ότι σου φανερώνουν τη ζωή σου. Λαθός επιλογές, στιγμές με γέλιο, έρωτας, κλάμα, άγχος, ζωή, θάνατος. ΟΛΑ ΕΚΕΙ ! Ολα αυτά που σε απαρτίζουν. Δεν μ'αρέσουν οι άνθρωποι που λένε και ξαναλένε "θα ήθελα να ξεχάσω"  είναι λάθος πραγματικά.

We've all been sorry,
We've all been hurt,
But how we survive is what makes us who we are.

Μες στα παληά τα σώματά των τα φθαρμένα
κάθονται των γερόντων η ψυχές.
Τι θλιβερές που είναι η πτωχές
και πως βαρυούνται την ζωή την άθλια που τραβούνε.
Πώς τρέμουν μην την χάσουνε και πώς την αγαπούνε
η σαστισμένες κι αντιφατικές
ψυχές, που κάθονται -κωμικοτραγικές-
μες στα παληά των τα πετσιά τ' αφανισμένα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας ,
όνομα ουσιαστικόν ,
πολύ ουσιαστικόν ,
ενικού αριθμού ,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού ,
γένους ανυπεράσπιστου .
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες .

Ο φόβος ,
όνομα ουσιαστικόν ,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός :
οι φόβοι .
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα .

Η μνήμη ,
κύριο όνομα των θλίψεων ,
ενικού αριθμού ,
μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη .
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη .

Η νύχτα ,
όνομα ουσιαστικόν ,
γένους θηλυκού ,
ενικός αριθμός .
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες .
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κική Δημουλά

ευτυχισμένοι....μαζί?

Τί και ποίος είναι αυτός που πρέπει να καθορίζει την ευτυχία μας?
Ένας σύντροφος? Ένας φίλος?
Πέρναω ώρες και ώρες , μέρες και μέρες αναλογιζόμενη γιατί πρέπει να στηρίζω τις ελπίδες μου, την ευτυχία μου, τη ζωή  μου σ'έναν άλλο άνθρωπο. Έιναι σκληρό και φανερώνει έλλειψη αυτοεκτίμησης- εκεί κατέληξα.
Χρειαζόμαστε κάποιον δηλαδή να μας κάνει να ζούμε.? Κοιτώ το κινητό μου απελπισμένα για μια κλήση ή ένα μηνύμα απο αυτόν που όρισα καθοδηγητή της ζωής μου. Τσεκάρω το facebook μου κάθε μέρα για μια εκδήλωση συμπάθειας/αγάπης/ενδιαφέροντος από κάποιον απρόσωπο friend μου. Βγαίνω έξω και δεν κοιτάω να περάσω καλά, ντύνομαι στολιζόμαι και περιμένω απο φίλους και μη μια καλή κουβέντα.. Ανασφάλεια? Ναί νομίζω έτσι λέγεται και λίγο πολύ όλοι μας την περνάμε...
Ο άνθρωπος ως όν κοινωνικό δεν είναι φτιαγμένος για να μένει μόνος του, νιώθω όμως ότι πλέον όχι μόνο δεν είναι φτιαγμένος για να είναι μόνος αλλά είναι εξ ολοκλήρου φτιαγμένος για να είναι μονίμως μαζί με άλλους ώστε να μην νιώθει μόνος.


Αργά ή γρήγορα καταλαβαίνω ότι αυτό το παιχνίδι δεν μου δίνει ζωή. Αντίθετα μου την στερεί!

10 πράγματα που αγαπώ

•       Αγαπώ τις παλιές φωτογραφίες. Το μικρό μεγεθός τους, το ασπρόμαυρο φόντο τους, το δέος που μου προκαλούν.

• Τη μυρωδιά των παλιών βιβλίων.

•   Το καλό Hollywood! Με τους πρώτους αστέρες του και τις ουσιώδη ταινίες του. (η φωτογραφία είναι σκήνη απο τη ταινία Νέα Υόρκη-Μαιάμι του 1934 με πρωταγωνιστές τον Κλαρκ Γκέιμπλ και την Κλοντέτ Κολμπέρ)

•  Αγαπώ αυτό το βιβλίο

•  Αγαπώ αυτό το τραγούδι

•  Kαι αυτό επίσης.

• Αγαπώ - ΥΠΕΡΑΓΑΠΩ καλύτερα - τους ελέφαντες. Ο ελέφαντας είναι το σύμβολο της δύναμης, της σοφίας και της σύνεσης.

•  Κλασσίκα και ως γνήσια ελληνίδα αγαπώ την Ακρόπολη. Το όνομα της, το χτισιμό της, η ιστορία της μου δημιουργεί ένα αίσθημα λατρείας για τους προγόνους μου. 

• Αγαπώ αυτή τη ταινία. Μάθημα ζωής! Ανεπιφύλακτα την προτείνω.

•  Τελευταίο και γραφικό, αγαπώ τους ανθρώπους. Τους ανθρώπους που πράττουν με το συναίσθημα και σκέφτονται με τη καρδιά, που δεν τους λείπει η λογική αλλά τη χρησιμοποιούν πρακτίκα. Που δεν φοβούνται να δεσμευτούν ούτε με τα λόγια ούτε με τις πράξεις τους. Που λένε ΝΑΙ και το εννοούν. Που βρίσκονται δίπλα σου ακόμη κι αν είναι χιλιόμετρα μακριά. Που γνωρίζουν ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή δεν αποκτιούνται με χρήματα αλλα με πάθος. Τους ανθρώπους που ονειρεύονται, ελπίζουν και χαμογελούν ακόμα κι αν όλα έχουν γκρεμιστεί γύρω τους. Σπάνιοι και ανεκτίμητοι άνθρωποι στην εποχή μας. Ναί, αυτούς τους ανθρώπους, πραγματικά τους αγαπώ.!

κάτι στοιχειωμένα παραμύθια

τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια...πολλές φορές νομίζουμε οτι είναι,αλλά όσο πιο εντονα το πιστέυουμε αυτο,τόσο περισσότερο πληγωνόμαστε οταν διαπιστώνουμε το αντιθετο....

Και αν υπαρχουν....κιαν καποια ειναι αληθινα?.....
δεν ξερω.....τοτε μαλλον αναζηταμε εκεινα με το ευτυχισμενο τελος που ακουγαμε μικροι....μηπως μεγαλωσαμε ομως....;

http://www.youtube.com/watch?v=FVvOsfT3Zy0&feature=related 

Can we have it all?

Σ'αυτές τις βαρετές στιγμές που κοιτάς επίμονα το ρολόι σου, που περιμένεις το λεωφορείο ή τον μπροστινό σου να τελειώσει στο ταμείο , αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι τελικά καταφέρνουν ποτέ να έχουν αυτά που ποθούν....
Με μια γρήγορη ματιά στη καθημερινότητα τη δική μου και πολλών ακόμη φίλων μου καταλήγω πως δύσκολα αποκτούμε τελικά αυτά που θέλουμε... Ίσως το σύμπαν όντως συνωμοτεί εναντίων μας ίσως δεν προσπαθούμε και όσο χρειάζεται αλλα,όχι σιγούρα όχι,δεν είμαστε ικανοποιημένοι απο τις ζωές μας..

Αρκούμαστε σε άτομα και καταστάσεις γιατί αυτά μας έτυχαν και φοβόμαστε να προσπαθήσουμε λίγο παραπάνω.Κάλλιο 5 και στο χέρι παρά 10 και καρτέρι σωστά?
Και όταν όντως χρειάζομαστε κάτι παραπάνω μένουμε με την ελπίδα και την προσμονή ?


Γιατί δεν προσπαθούμε να τα έχουμε όλα? Είναι οι ανάγκες μας τόσο εξεζητημένες ή η τόλμη μας περιορισμένη?