It's an Omen

Κάποιες φορές ακούμε πράγματα για εμάς από τους φίλους ή την οικογένεια μας και το μόνο που σκεφτόμαστε είναι ότι υπερβάλλουν... "Δεν παίζει να ισχύει αυτό" συνήθιζα να λέω όταν άκουγα κάτι τόσο παράλογο για τον εαυτό μου.
Αυτό που δεν είχα καταλάβει για χρόνια - και ευτυχώς που το συνειδητοποίησα με αφορμή ένα γεγονώς -  είναι ότι οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν αποτελούν ένα είδος κριτών για μας,καλοπροαίρετων στη πλειοψηφία. Παρατηρούν την εικόνα μας,τις κινήσεις μας,τις αντιδράσεις της συμπεριφοράς μας και αξιολογούν το γενικό μας σύνολο.
Όταν εκφράζουν μια αρνητική αποψή,λοιπόν, καλό και σκόπιμο θα είναι να την επεξεργαζόμαστε προσεκτικά με το "είναι" μας γιατί είναι πολύ πιθανό να ισχύει στ'αλήθεια. Όλοι ξέρουμε τα όρια μας,τις πράξεις μας και τις αξιολογόυμε μόνοι μας θεωρώντας αν είναι καλές ή κακές. Και δεν δεχόμαστε διαφορετική άποψη από τη δική μας τις περισσότερες φορές.
Ένα σωστό σχόλιο από ένα αγαπημένο πρόσωπο για επίμαχο θέμα πάντα θα κάνει τη διαφορά.

Ο Χρόνος και ο Θάνατος

Ο χρόνος που περνά με μανία καθημερινά μας στερεί αναμνήσεις. Αδρανοποιεί το παρελθόν μας. Αυτό για τους περισσότερους απο μας αποτελεί ένα ευχάριστο γεγονώς. Στηρίζουμε τις ελπίδες μας στον "Χρόνο που όλα τα γιατρεύει και όλα τα προσπερνά".
Για μένα ο χρόνος που περνά και μου στέρει τις αναμνήσεις του παρελθόντος,αποτελεί θάνατο. Δεν πρέπει να είμαστε αποκομμένοι απο το παρελθόν μας,απο τη ζωή που ζήσαμε. Από τα λάθη μας και τις στιγμές μετάνοιας. Από τις χαρές και τις στιγμές απόλυτης ευτυχίας. Οφείλουμε να θυμόμαστε για να προχωράμε και να ζούμε το "τώρα" καλύτερα.

Ενός λεπτού σιγή για όλα τα όμορφα που ποτέ δεν θα μας πάρει το ποτάμι της λήθης.

«Και οι φλόγες έσβησαν στους τρίποδες. Και το σκοτάδι και η αποσύνθεση και ο Κόκκινος Θάνατος άπλωσαν την απόλυτη κυριαρχία τους παντού».Edgar Allan Poe

Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα

Σάββατο βράδυ. Πλατεία Συντάγματος. Καθόσουν μόνος,σκυφτός με τα χέρια σταυρωμένα. Μαύρα μαλλιά πιασμένα και μαύρη αθλητική φόρμα. Σε πλησίασα αφού κανείς άλλος δεν το τόλμησε.
- Είσαι καλά; σε ρώτησα.
- Ναι,μια χαρά.
- Χρειάζεσαι ένα τσιγάρο.
Του είπα και του πρόσφερα το πακέτο μου. Τράβηξε ένα,το άναψε και με κοίταξε ξανά.
- Θές να σου κάνω παρέα; Του είπα ξανα μιας και δεν ξαναμίλησε.
- Κάτσε.
- Είμαι η Κωνσταντίνα. Το ξέρω πως αναρωτίεσαι "τι θέλει τώρα αυτή η τρελή και με ζαλίζει" αλλά δεν μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους μελαγχολικούς. Δεν σε ξέρω,δεν σ'έχω σταμπάρει πουθενά και ούτε θέλω να σε προσεγγίσω. Σε είδα να κάθεσαι μόνος ώρα τώρα και ήρθα να μιλήσουμε μόνοι κ' άγνωστοι μεταξύ μόνων και αγνώστων.
Χαμογέλασε.
- Με λένε Αντώνη. Τα μάτια σου είναι πολύ φωτεινά.
- Πες μου την ιστορία σου,Αντώνη.
- Δεν υπάρχει τίποτα το σημαντικό εκεί.
- Πες μου τότε γιατί είσαι μόνος απόψε.
- Στις σκέψεις δεν υπάρχει συντροφιά.
- Η συντροφιά είναι το πρόβλημα;
Πέταξε το τσιγάρο μακριά. Γύρισε και με κοίταξε.
- Δεν υπάρχουν προβλήματα. Εμείς τα βλέπουμε σαν να είναι.
- Απάντησε μου. Γιατί είσαι μόνος απόψε; Πού είναι η παρέα σου;
- Κάπου στα Εξάρχεια διασκεδάζει.
- Γιατί δεν είσαι μαζί τους;
- Δεν χρειάστηκε.
Μείναμε σιωπηλοί περίπου 10 λεπτά. Όλο αυτό το διάστημα δεν πήρε το βλέμμα του από ένα άδειο παγκάκι απέναντι μας.
- Καλύτερα να σε αφήσω στην ηρεμία σου. Του είπα.
- Γιατί; απάντησε και με κοίταξε στα μάτια ξανά.
- Γιατί καμιά φόρα πράγματι με όποιον και να'μαστε,φίλο ή άγνωστο, μόνο με τον εαυτό μας θα βρούμε τις απαντήσεις που ζητάμε.
- Μείνε ρε.
- Κι οι δυο μαζί κι οι δυο μόνοι.
- Να προσέχεις.
- Αντίο Αντώνη.
- Αντίο κοριτσάκι.

In another life

Εμείς οι άνθρωποι (ή ίσως εμείς οι γυναίκες) σκεφτόμαστε πάρα πολύ... Και αυτό είναι κακό τελικά γιατί σκεφτόμαστε περισσότερο τους άλλους παρά τον εαυτό μας. Κι όταν λέω τους άλλους εννοώ όχι μόνο σαν υπάρξεις αλλά και σαν ιδέες ή επιρροή.
Ναι,συμφωνώ ο άνθρωπος είναι κοινωνικό όν, δεν ζέι μακριά από τους άλλους, αλλά αυτή η "ψύχωση" με το να είμαστε διαρκώς καθηλωμένοι στη καρέκλα του "Τι Θα Πούν Οι Γύρω" είναι υποτιμητικό.

Θέλω να πιστέυω στον αυθορμητισμό και στο "Δεν Με Νοιάζει Τι Λες Εγώ Περνάω Καλά" και στο χαμόγελο..γιατί με αυτό διορθώνονται τα λάθη μιας απερίσκεπτης κίνησης.
Αρκεί βέβαια να γίνεται με τη καρδία.

Βγάλτε τις μάσκες

η ζωή μας φωνάζει δυνατά

Μίλα μου για τον Έρωτα

Έρωτα, ανίκητε σε κάθε μάχη,
συ που κυριαρχείς όπου κι αν πατήσεις,
συ που ξενυχτάς τα κορίτσια
με τα τρυφερά μάγουλα,
που δρασκελάς πάν' από θάλασσες
και τρυπώνεις στους κήπους,
κανείς δε γλυτώνει από 'σε,
μήτε Θεός μήτε θνητός.
Όποιον αγγίξεις, τονε παλαβώνεις.
Συ, άνθρωπο φρόνιμον εξωθείς
στ' αδικο και στο χαμό,
συ π' άναβεις ταραχή κι αμάχη
ανάμεσα σε γιο και πατέρα,
νικά πόθος και λαχταρα για τη γλυκομάτα νύφη,
κόντρα σ' όλους τους μεγάλους νόμους.
Σαν ατάραχος Θεός τους περγελάς, ω Αφροδίτη.
Ήδη τώρα κι εγώ παρανομώ
που δε μπορώ να κρατήσω τα δάκρυα,
βλέποντας τη δύστυχη Αντιγόνη
να τη σέρνουν άκαιρα στον τάφο
που μέσα του μια μέρα όλοι θα μπούμε.

Δεν υπάρχει συναίσθημα εντονότερο απ'αυτόν

Κάνει τη καρδιά να χτυπάει τρελλά,το κορμί να λαχταρά,το μυαλό να ονειρεύεται

Σε αναζητώ,σε περιμένω,σε σκέφτομαι,σε θέλω

Διάθεση ανεβασμένη

Όλα ευοίωνα 

:)