Γιάννης Ρίτσος - Ἡ σονάτα τοῦ σεληνόφωτος.



Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2011

Δύσκολες στιγμές

Όλοι μας περνάμε...Αργά ή γρήγορα,συχνά ή σπάνια ακόμα και ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου περνάει δύσκολα.
Οι δυσκολίες ποικίλουν ανάλογα με τον άνθρωπο. Για κάποιον δυσκολία είναι να βρεί σύντροφο,για κάποιον άλλον απόχρωση μαλλιών. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι σωστό να κρίνουμε και να ψέγουμε τι θεωρεί σημαντικό ο καθένας μας. Είναι η ζωή του,είναι οι αποφάσεις του και πραγματικά δεν μας πέφτει λόγος.

Θεωρούσα σωτήριο να μιλάμε στους φίλους μας και στους γνωστούς μας για τις δύσκολες μέρες μας. Όμως έχω καταλήξει πως κάνεις δεν μπορεί να καταλάβει τι περνάμε ακόμα κι αν του παραθέσουμε όλες τις συνιστώσες της κατάστασης. Δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι οι συμβουλές των άλλων είναι χρήσιμες αλλά κανείς δεν σε ξέρει καλύτερα και δεν σε καταλαβαίνει καλύτερα από τον εαυτό σου. Γι'αυτό και η επίλυση του προβήματος θα πρέπει να στηρίζεται κυρίως στα δικά μας κριτήρια.
Οι δύσκολες στιγμές είναι απευκταίες αλλά πολύ ουσιαστικές στη ανακατεύθυνση της προσωπικότητας του ατόμου. Αν βέβαια αυτές λαμβάνονται σοβαρά υπόψην. Και οι αποφάσεις που πέρνουμε σε μια δύσκολη στιγμή πραγματικά αξίζουν. :)


“Sometimes, if you aren’t sure about something, you have to just jump off the bridge and grow wings on your way down.”
Danielle Steel

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου