Φίλοι

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φίλοι μας. Δεν είναι αυτοί που κάνουμε παρέα. Δεν είναι αυτοί που αναγκαστικά βγαίνουμε κάθε Σάββατο.
Είναι αυτοί που θα τους τηλεφωνήσουμε κλαίγοντας στις 3 το ξημέρωμα. Είναι αυτοί που θα τους σφήξουμε στην  αγκαλιά μας λες και εχουμέ να τους δούμε χρόνια κι ας συναντηθήκαμε και πριν 5 ώρες. Είναι αυτοί που θα σου πούν τα κακά σου και θα σε κράξουν όταν κάνεις μαλακία. Είναι αυτοί που θα φας απο το πιάτο τους,κλάψεις στο μαξιλάρι τους,πάρεις το μπουφάν τους,μαλώσεις το σκύλο τους,υπερασπιστείς στους γονείς τους,αγαπήσεις το γέλιο τους,ερωτευτείς το "εγώ"τους.

Αυτοί όμως που με τρομάζουν είναι οι υποτιθέμενοι φίλοι...Που όταν σε χρειαστούν είναι εκεί αλλά όταν δεν σε έχουν αναγκή ούτε φωνή ούτε ακρόαση.
ΟΧΙ δεν είναι φίλος αυτός που λέει ψέματα μες τη μούρη σου.
ΟΧΙ δεν είναι φίλος αυτός που αδιαφορεί για τις ανάγκες σου.
ΟΧΙ δεν είναι φίλος αυτός που σε υποβαθμίζει στους άλλους.
ΟΧΙ δεν είναι φίλος αυτός που η κακία είναι στην άκρη των χειλιών του.


Και μετά?
Τι κάνουμε μετά?
Η συνειδητοποίηση μπορεί να είναι εύκολη...Η αλλαγή όμως?