Γιάννης Ρίτσος - Ἡ σονάτα τοῦ σεληνόφωτος.



Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2011

Δεν υπάρχει παρατεταμένη ευτυχία...μόνο στιγμές

Γέλαμε,διασκεδάζουμε,κάνουμε τρέλλες,αγαπάμε,περνάμε όμορφα...Ζούμε! Στη καθημερινότητα μας περνάμε στιγμές που αν είχαμε ένα μαγικό κουρδιστό ρολόι όλοι θα θέλαμε να τις βάλουμε στο repeat ξανά και ξανά και ξανά! Γιατί είναι στιγμές ευτυχίας,στιγμές που τις ζήσαμε έντονα και μένουν χαραγμένες στη μνήμη και τη καρδιά μας. Όμως είναι στιγμές. Μικρής ή μεγάλης διάρκειας δεν έχει σημασία είναι μόνο στιγμές!
Είναι ουτοπικό να πιστεύουμε ότι μπορούμε να είμαστε ή να γίνουμε ευτυχισμένοι για πολύ. Δεν αμφισβητώ οτι μπορεί κάποιοι άνθρωποι να θεωρούν τους εαυτούς τους ευτυχισμένους αλλα η ευτυχία είναι μια λέξη με μεγάλο νόημα για να χρησιμοποιείται απερίσκεπτα.
Και πιστεύω,επίσης, οτι είναι καλύτερο να έχουμε μόνο στιγμές ευτυχίας γιατί μέσα σε όλα τ'άσχημα και τα μουντά της ζωής αυτές οι στιγμές μας γεμίζουν ελπίδα... Γιατί παρα το θόρυβο και τη σύγχυση της ζωής, παρ'όλες τις ψευτιές, τις αχαριστίες και τα προδομένα όνειρα, είναι ακόμα ένας υπέροχος κόσμος.



Seize the moments of happiness, love and be loved! That is the only reality in the world, all else is folly.
LEO TOLSTOY, War and Peace
Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)