Το κορίτσι της βροχής

Αγαπάει τη βροχή,τα σύννεφα,τη πρωινή πάχνη πανω στα τριαντάφυλλα.
Δεν ξέρει τι θέλει..Ποτέ δεν ήξερε και ποτέ δεν θα ξέρει.
Θέλει να βλέπει χαμογελαστούς ανθρώπους παρα τις κακουχίες τους,να λάμπουν στο δρόμο,να μιλάνε σωστά,να είναι πάντα ειλικρινείς και αληθινοί.
Της αρέσει να ονειρεύεται και να τραγουδάει..Και ίσως περισσότερο να χορεύει. Και μικρή ήθελε να γίνει ακροβάτης σε τσίρκο για "να χορεύω και να κάνω τους άλλους να γελούν". Της αρέσουν και τα ανέκδοτα όσο χαζά κι αν είναι, γιατί "τα ανέκδοτα είναι για να γελάει ο κόσμος".
Πιστεύει στη δικαιοσύνη του Θεού, στην δύναμη των ανθρώπων για αλλαγή και στη Τέχνη.
Λατρεύει τα ζώα, τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας, τις καλές πράξεις, τα παιχνιδάδικα και τα Χριστούγεννα...Αααα και το Παρίσι.!
Η πρώτη εντύπωση που σχηματίζει για έναν άνθρωπο είναι πάντα η σωστή. Προσέχει τον άλλον μέσα σε 30 δευτερόλεπτα και μπορεί αμέσως να σου πει τα πλεονεκτήματα κ μειονεκτήματα της εμφανισής του.
Λεπτομερής,τελειομανής,ενθουσιώδης,coach potato,κοινωνική και κολλημένη με το ίντερνετ.
Δεν θα της αλλάξεις εύκολα γνώμη και αν προσπαθήσεις να την πείσεις με άσχημο τρόπο για κάτι να ξέρεις ότι θα είναι η τελευταία φορά που θα την δείς.
Πιστεύει στον ανεκπλήρωτο έρωτα και ξέρει πως δεν υπάρχει το "άλλο μισό". Θα μπορούσε να κρατήσει μια σχέση ακόμα κι αν έβλεπε τον άλλον 2 φορές το χρόνο αλλά αν ξενερώσει έστω και με κάτι μηδαμινό μην περιμένεις να ξανασηκώσει το δαχτυλάκι της.
Αγαπά και θέλει να την αγαπούν γιατί το έχει ανάγκη.

 

Είμαι όλα αυτά που λένε για τους Ταύρους

Δεν χρειάζεται να σου αρέσω,δεν είμαι δημοσίευση στο facebook 

Επιθυμίες

Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά --
έτσ' οι επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν' αξιωθεί καμιά
της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Στον αγαπημένο μου φίλο Νικόλα ,

που με έκανε να αγαπήσω τη Καβαφική ποίηση 

Δεν υπάρχει παρατεταμένη ευτυχία...μόνο στιγμές

Γέλαμε,διασκεδάζουμε,κάνουμε τρέλλες,αγαπάμε,περνάμε όμορφα...Ζούμε! Στη καθημερινότητα μας περνάμε στιγμές που αν είχαμε ένα μαγικό κουρδιστό ρολόι όλοι θα θέλαμε να τις βάλουμε στο repeat ξανά και ξανά και ξανά! Γιατί είναι στιγμές ευτυχίας,στιγμές που τις ζήσαμε έντονα και μένουν χαραγμένες στη μνήμη και τη καρδιά μας. Όμως είναι στιγμές. Μικρής ή μεγάλης διάρκειας δεν έχει σημασία είναι μόνο στιγμές!
Είναι ουτοπικό να πιστεύουμε ότι μπορούμε να είμαστε ή να γίνουμε ευτυχισμένοι για πολύ. Δεν αμφισβητώ οτι μπορεί κάποιοι άνθρωποι να θεωρούν τους εαυτούς τους ευτυχισμένους αλλα η ευτυχία είναι μια λέξη με μεγάλο νόημα για να χρησιμοποιείται απερίσκεπτα.
Και πιστεύω,επίσης, οτι είναι καλύτερο να έχουμε μόνο στιγμές ευτυχίας γιατί μέσα σε όλα τ'άσχημα και τα μουντά της ζωής αυτές οι στιγμές μας γεμίζουν ελπίδα... Γιατί παρα το θόρυβο και τη σύγχυση της ζωής, παρ'όλες τις ψευτιές, τις αχαριστίες και τα προδομένα όνειρα, είναι ακόμα ένας υπέροχος κόσμος.

Seize the moments of happiness, love and be loved! That is the only reality in the world, all else is folly.

LEO TOLSTOY, War and Peace

Φίλοι

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φίλοι μας. Δεν είναι αυτοί που κάνουμε παρέα. Δεν είναι αυτοί που αναγκαστικά βγαίνουμε κάθε Σάββατο.
Είναι αυτοί που θα τους τηλεφωνήσουμε κλαίγοντας στις 3 το ξημέρωμα. Είναι αυτοί που θα τους σφήξουμε στην  αγκαλιά μας λες και εχουμέ να τους δούμε χρόνια κι ας συναντηθήκαμε και πριν 5 ώρες. Είναι αυτοί που θα σου πούν τα κακά σου και θα σε κράξουν όταν κάνεις μαλακία. Είναι αυτοί που θα φας απο το πιάτο τους,κλάψεις στο μαξιλάρι τους,πάρεις το μπουφάν τους,μαλώσεις το σκύλο τους,υπερασπιστείς στους γονείς τους,αγαπήσεις το γέλιο τους,ερωτευτείς το "εγώ"τους.

Αυτοί όμως που με τρομάζουν είναι οι υποτιθέμενοι φίλοι...Που όταν σε χρειαστούν είναι εκεί αλλά όταν δεν σε έχουν αναγκή ούτε φωνή ούτε ακρόαση.
ΟΧΙ δεν είναι φίλος αυτός που λέει ψέματα μες τη μούρη σου.
ΟΧΙ δεν είναι φίλος αυτός που αδιαφορεί για τις ανάγκες σου.
ΟΧΙ δεν είναι φίλος αυτός που σε υποβαθμίζει στους άλλους.
ΟΧΙ δεν είναι φίλος αυτός που η κακία είναι στην άκρη των χειλιών του.


Και μετά?
Τι κάνουμε μετά?
Η συνειδητοποίηση μπορεί να είναι εύκολη...Η αλλαγή όμως?

Δύσκολες στιγμές

Όλοι μας περνάμε...Αργά ή γρήγορα,συχνά ή σπάνια ακόμα και ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου περνάει δύσκολα.
Οι δυσκολίες ποικίλουν ανάλογα με τον άνθρωπο. Για κάποιον δυσκολία είναι να βρεί σύντροφο,για κάποιον άλλον απόχρωση μαλλιών. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι σωστό να κρίνουμε και να ψέγουμε τι θεωρεί σημαντικό ο καθένας μας. Είναι η ζωή του,είναι οι αποφάσεις του και πραγματικά δεν μας πέφτει λόγος.

Θεωρούσα σωτήριο να μιλάμε στους φίλους μας και στους γνωστούς μας για τις δύσκολες μέρες μας. Όμως έχω καταλήξει πως κάνεις δεν μπορεί να καταλάβει τι περνάμε ακόμα κι αν του παραθέσουμε όλες τις συνιστώσες της κατάστασης. Δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι οι συμβουλές των άλλων είναι χρήσιμες αλλά κανείς δεν σε ξέρει καλύτερα και δεν σε καταλαβαίνει καλύτερα από τον εαυτό σου. Γι'αυτό και η επίλυση του προβήματος θα πρέπει να στηρίζεται κυρίως στα δικά μας κριτήρια.

Οι δύσκολες στιγμές είναι απευκταίες αλλά πολύ ουσιαστικές στη ανακατεύθυνση της προσωπικότητας του ατόμου. Αν βέβαια αυτές λαμβάνονται σοβαρά υπόψην. Και οι αποφάσεις που πέρνουμε σε μια δύσκολη στιγμή πραγματικά αξίζουν. :)

“Sometimes, if you aren’t sure about something, you have to just jump off the bridge and grow wings on your way down.”
Danielle Steel

Οι ανοιξιάτικες μέρες του χειμώνα

Κυριολεκτική έννοια
(με τη ματιά ενός λογικόυ ανθρώπου) :

Ανοιξιάτικες μέρες του χειμώνα είναι οι μέρες κατα τις οποίες η καταστάση του καιρού απέχει πολύ απο τα συνηθισμένα του χειμώνα. Με άλλα λόγια ηλιόλουστες μέρες με ελαφρύ ψυχρό αεράκι που ανοίγεις το παραθύρι σου σαν ξυπνήσεις και σκέφτεσαι " Η πλάση μας χαμογελάει σήμερα" . Είναι οι μέρες που εκτιμούνται απο κάθε κατσούφη και οι μέρες που όλες οι γυναίκες/σύζυγοι/μανάδες λένε στους άντρες/συζύγους/γιούς τους "Δεν πάμε μια βόλτα παραλιακά; Έχει υπέροχο καιρό"



Μεταφορική έννοια
(με τη ματιά ενός ονειροπόλου) :

Ανοιξιάτικη μέρα μπορεί να θεωρηθεί η οποιαδήποτε μέρα ανεξαρτήτως καιρού αρκεί να αισθανόμαστε ότι κάτι όμορφο και σημαντικό έγινε τότε. Όπως και η άνοιξη είναι η εποχή της ελπίδας και όλη η φύση ξαναζωντανεύει,έτσι και αυτές τις μέρες χάνεται ένα γκρίζο κομματάκι που ενδεχομένως μας στεναχωρούσε. Και όλα μας φαίνονται πιο όμορφα και αισιόδοξα. Σπάνιες και επικίνδυνα ευχάριστες μέρες.

Οι ανοιξιάτικες μέρες του χειμώνα της ψυχής μας

"Μυρωδιά από ανοιξιάτικη μέρα
είμαστε ένα με τον αέρα." Λεωνίδας Μπαλάφας

Όσα η αγάπη ονειρεύεται

Όνειρεύομαι γιατί τα Όνειρα είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας.

Αγαπώ γιατί η Αγάπη είναι τα πάντα και βρίσκεται στα πάντα.

 

Σεπτέμβριος, ο μήνας των αναμνήσεων

Σεπτέμβριος 2011
Ο Σεπτέμβρης ήταν πάντα ένας δύσκολος μήνας. Τότε ήταν τα σχολέια τώρα είναι η εξεταστική. Καθέ Σεπτέμβρη πιάνω τον εαυτό μου να ονειροπολέι και να θυμάται όλα τα καλοκαίρια που έχει περάσει.
Μια φίλη συνήθιζε να μου έλεγε "πρέπει να κάνεις μια αυτοκριτική πάντα,κάθε χρόνο". Πραγματικά αν αυτό θεωρείται αυτοκριτική τοτε κάνω 15 χρόνια τωρα. ( So what? Είμαι καλύτερος άνθρωπος τωρα? )

Αυτό που μ'αρέσει στις αναμνήσεις καλές ή κακές είναι ότι σου φανερώνουν τη ζωή σου. Λαθός επιλογές, στιγμές με γέλιο, έρωτας, κλάμα, άγχος, ζωή, θάνατος. ΟΛΑ ΕΚΕΙ ! Ολα αυτά που σε απαρτίζουν. Δεν μ'αρέσουν οι άνθρωποι που λένε και ξαναλένε "θα ήθελα να ξεχάσω"  είναι λάθος πραγματικά.

We've all been sorry,
We've all been hurt,
But how we survive is what makes us who we are.

Μες στα παληά τα σώματά των τα φθαρμένα
κάθονται των γερόντων η ψυχές.
Τι θλιβερές που είναι η πτωχές
και πως βαρυούνται την ζωή την άθλια που τραβούνε.
Πώς τρέμουν μην την χάσουνε και πώς την αγαπούνε
η σαστισμένες κι αντιφατικές
ψυχές, που κάθονται -κωμικοτραγικές-
μες στα παληά των τα πετσιά τ' αφανισμένα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας ,
όνομα ουσιαστικόν ,
πολύ ουσιαστικόν ,
ενικού αριθμού ,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού ,
γένους ανυπεράσπιστου .
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες .

Ο φόβος ,
όνομα ουσιαστικόν ,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός :
οι φόβοι .
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα .

Η μνήμη ,
κύριο όνομα των θλίψεων ,
ενικού αριθμού ,
μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη .
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη .

Η νύχτα ,
όνομα ουσιαστικόν ,
γένους θηλυκού ,
ενικός αριθμός .
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες .
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κική Δημουλά

ευτυχισμένοι....μαζί?

Τί και ποίος είναι αυτός που πρέπει να καθορίζει την ευτυχία μας?
Ένας σύντροφος? Ένας φίλος?
Πέρναω ώρες και ώρες , μέρες και μέρες αναλογιζόμενη γιατί πρέπει να στηρίζω τις ελπίδες μου, την ευτυχία μου, τη ζωή  μου σ'έναν άλλο άνθρωπο. Έιναι σκληρό και φανερώνει έλλειψη αυτοεκτίμησης- εκεί κατέληξα.
Χρειαζόμαστε κάποιον δηλαδή να μας κάνει να ζούμε.? Κοιτώ το κινητό μου απελπισμένα για μια κλήση ή ένα μηνύμα απο αυτόν που όρισα καθοδηγητή της ζωής μου. Τσεκάρω το facebook μου κάθε μέρα για μια εκδήλωση συμπάθειας/αγάπης/ενδιαφέροντος από κάποιον απρόσωπο friend μου. Βγαίνω έξω και δεν κοιτάω να περάσω καλά, ντύνομαι στολιζόμαι και περιμένω απο φίλους και μη μια καλή κουβέντα.. Ανασφάλεια? Ναί νομίζω έτσι λέγεται και λίγο πολύ όλοι μας την περνάμε...
Ο άνθρωπος ως όν κοινωνικό δεν είναι φτιαγμένος για να μένει μόνος του, νιώθω όμως ότι πλέον όχι μόνο δεν είναι φτιαγμένος για να είναι μόνος αλλά είναι εξ ολοκλήρου φτιαγμένος για να είναι μονίμως μαζί με άλλους ώστε να μην νιώθει μόνος.


Αργά ή γρήγορα καταλαβαίνω ότι αυτό το παιχνίδι δεν μου δίνει ζωή. Αντίθετα μου την στερεί!

10 πράγματα που αγαπώ

•       Αγαπώ τις παλιές φωτογραφίες. Το μικρό μεγεθός τους, το ασπρόμαυρο φόντο τους, το δέος που μου προκαλούν.

• Τη μυρωδιά των παλιών βιβλίων.

•   Το καλό Hollywood! Με τους πρώτους αστέρες του και τις ουσιώδη ταινίες του. (η φωτογραφία είναι σκήνη απο τη ταινία Νέα Υόρκη-Μαιάμι του 1934 με πρωταγωνιστές τον Κλαρκ Γκέιμπλ και την Κλοντέτ Κολμπέρ)

•  Αγαπώ αυτό το βιβλίο

•  Αγαπώ αυτό το τραγούδι

•  Kαι αυτό επίσης.

• Αγαπώ - ΥΠΕΡΑΓΑΠΩ καλύτερα - τους ελέφαντες. Ο ελέφαντας είναι το σύμβολο της δύναμης, της σοφίας και της σύνεσης.

•  Κλασσίκα και ως γνήσια ελληνίδα αγαπώ την Ακρόπολη. Το όνομα της, το χτισιμό της, η ιστορία της μου δημιουργεί ένα αίσθημα λατρείας για τους προγόνους μου. 

• Αγαπώ αυτή τη ταινία. Μάθημα ζωής! Ανεπιφύλακτα την προτείνω.

•  Τελευταίο και γραφικό, αγαπώ τους ανθρώπους. Τους ανθρώπους που πράττουν με το συναίσθημα και σκέφτονται με τη καρδιά, που δεν τους λείπει η λογική αλλά τη χρησιμοποιούν πρακτίκα. Που δεν φοβούνται να δεσμευτούν ούτε με τα λόγια ούτε με τις πράξεις τους. Που λένε ΝΑΙ και το εννοούν. Που βρίσκονται δίπλα σου ακόμη κι αν είναι χιλιόμετρα μακριά. Που γνωρίζουν ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή δεν αποκτιούνται με χρήματα αλλα με πάθος. Τους ανθρώπους που ονειρεύονται, ελπίζουν και χαμογελούν ακόμα κι αν όλα έχουν γκρεμιστεί γύρω τους. Σπάνιοι και ανεκτίμητοι άνθρωποι στην εποχή μας. Ναί, αυτούς τους ανθρώπους, πραγματικά τους αγαπώ.!

κάτι στοιχειωμένα παραμύθια

τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια...πολλές φορές νομίζουμε οτι είναι,αλλά όσο πιο εντονα το πιστέυουμε αυτο,τόσο περισσότερο πληγωνόμαστε οταν διαπιστώνουμε το αντιθετο....

Και αν υπαρχουν....κιαν καποια ειναι αληθινα?.....
δεν ξερω.....τοτε μαλλον αναζηταμε εκεινα με το ευτυχισμενο τελος που ακουγαμε μικροι....μηπως μεγαλωσαμε ομως....;

http://www.youtube.com/watch?v=FVvOsfT3Zy0&feature=related 

Can we have it all?

Σ'αυτές τις βαρετές στιγμές που κοιτάς επίμονα το ρολόι σου, που περιμένεις το λεωφορείο ή τον μπροστινό σου να τελειώσει στο ταμείο , αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι τελικά καταφέρνουν ποτέ να έχουν αυτά που ποθούν....
Με μια γρήγορη ματιά στη καθημερινότητα τη δική μου και πολλών ακόμη φίλων μου καταλήγω πως δύσκολα αποκτούμε τελικά αυτά που θέλουμε... Ίσως το σύμπαν όντως συνωμοτεί εναντίων μας ίσως δεν προσπαθούμε και όσο χρειάζεται αλλα,όχι σιγούρα όχι,δεν είμαστε ικανοποιημένοι απο τις ζωές μας..

Αρκούμαστε σε άτομα και καταστάσεις γιατί αυτά μας έτυχαν και φοβόμαστε να προσπαθήσουμε λίγο παραπάνω.Κάλλιο 5 και στο χέρι παρά 10 και καρτέρι σωστά?
Και όταν όντως χρειάζομαστε κάτι παραπάνω μένουμε με την ελπίδα και την προσμονή ?


Γιατί δεν προσπαθούμε να τα έχουμε όλα? Είναι οι ανάγκες μας τόσο εξεζητημένες ή η τόλμη μας περιορισμένη?

Θά ῾ρθει μιὰ μέρα

Θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ δὲ θά ῾χουμε πιὰ τί νὰ ποῦμε
Θὰ καθόμαστε ἀπέναντι καὶ θὰ κοιταζόμαστε στὰ μάτια
Ἡ σιωπή μου θὰ λέει: Πόσο εἶσαι ὄμορφη, μὰ δὲ
βρίσκω ἄλλο τρόπο νὰ στὸ πῶ
Θὰ ταξιδέψουμε κάπου, ἔτσι ἀπὸ ἀνία ἢ γιὰ νὰ
ποῦμε πὼς κι ἐμεῖς ταξιδέψαμε.
Ὁ κόσμος ψάχνει σ᾿ ὅλη του τὴ ζωὴ νὰ βρεῖ τουλάχιστο
τὸν ἔρωτα, μὰ δὲν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνὰ πὼς ἡ ζωή μας εἶναι τόσο μικρὴ
ποὺ δὲν ἀξίζει κἂν νὰ τὴν ἀρχίσει κανείς.
Ἀπ᾿ τὴν Ἀθήνα θὰ πάω στὸ Μοντεβίδεο ἴσως καὶ
στὴ Σαγκάη, εἶναι κάτι κι αὐτὸ δὲ μπορεῖς
νὰ τὸ ἀμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε -θυμήσου- ἀτέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ἕνα βράδυ
-ξεχνῶ πάνω σὲ τί- κι εἶναι κρῖμα γιατὶ ἦταν τόσο
 μα τόσο ἐνδιαφέρον.
Μιὰ μέρα, ἂς ἤτανε, νὰ φύγω μακριά σου ἀλλὰ κι
ἐκεῖ θά ῾ρθεις καὶ θὰ μὲ ζητήσεις
Δὲ μπορεῖ, Θέ μου, νὰ φύγει κανεὶς μοναχός του.




                                                                                              Μανώλης Αναγνωστάκης

Ζούμε για να ονειρευόμαστε ή Ονειρευόμαστε για να ζούμε ?

Ζούμε μια άλλη ζωή
           ενα άλλο όνειρο..
Καλουπωθήκαμε σε ξένα θέλω και πιστεύω. Αγαπήσαμε αυτούς που συμβιβαστήκαμε. Κυνηγήσαμε ιδέες και ελπίδες που δεν σκεφτήκαμε αλλα που μας επιβλήθηκαν.

Όταν ξεχνάς τον εαυτό σου, σε ξεχνάει κι αυτός
                                                               και θυμάσαι ένα κρύο πρωινό που ήσουν παιδάκι και είχες όνειρα δικά σου.
Τι έχει σημασία τελικά?

Μάθαμε σ'αυτά που ζούμε και δεν προχώραμε. Μια ρουτίνα, μια ατέλειωτη μιζέρια και κάνεις δεν τον νιώθει. 

Γιατί τη διαφορά για να την νιώσουμε πρεπεί πρώτα να την δούμε! Και για να την δούμε πρέπει πρώτα να καταλάβουμε ότι υπάρχει .